poniedziałek, 25 marca 2013

Anthurium - piękny, majestatyczny kwiat

Anturium to rodzaj roślin obejmujących ponad 800 gatunków rodzaju obrazkowatych.
Większość z nich to epifity o krótkich łodygach i korzeniach powietrznych występujących w lasach tropikalnych Ameryki Południowej.
Liście tych roślin są skórzaste, o różnych kształtach i rozmiarach, pięknie wybarwione, o aksamitnym połysku.

Kwiaty anturium są bardzo oryginalne i mają atrakcyjne kolory a nazwa rośliny pochodzi właśnie od kształtu kwiatów ( z greckiego «anthos» - kwiat, «Oura» - ogon).

Stanowisko
Jasne, dobrze oświetlone, ale osłonięte przed bezpośrednim słońcem. Jeśli ma stać na parapecie, to najlepsza będzie wystawa północno - wschodnia. W okresie letnim znosi temperatury 20-28 stopni ( minimum to 18) a w okresie spoczynku (październik-luty) 15-16 stopni.

Podlewanie
W okresie wzrostu obficie, odstałą, letnią wodą. W zimnie ograniczamy podlewanie.

Nawożenie
Od marca do sierpnia w okresie wegetacji - bardzo intensywnie. Jednak kwiat jest wrażliwy na nadmiar soli wapnia i dlatego nawóz powinien być mocno rozcieńczony.

Podłoże i przesadzanie
Przesadzamy dopiero wtedy, gdy pojawią się nowe pędy, do bogatego podłoża zawierającego ziemię ogrodową z torfem.

niedziela, 24 marca 2013

Irga - uniwersalna roślina

      Irga jest jednym z najmniej wymagających krzewów, a jednocześnie zdobi nasz ogród przez prawie cały rok. Kwitnie od maja do lipca, a potem miejsce drobniutkich uroczych kwiatuszków zajmują czerwone owoce, których duża część utrzymuje się na roślinie aż do następnej wiosny.

       Irgi możemy sadzić od wiosny do jesieni, podłoże wokół krzewu trzeba wyściółkować kompostem i korą.
       Nie mają specjalnych wymagań. Doskonale radzą sobie zarówno w słońcu, jak i w półcieniu, w każdej ziemi ogrodowej. Sadzimy je w odstępie od 0,5 do 2,5m, w zależności od wielkości danej odmiany.
     irga_51  Radzą sobie nawet bez podlewania, są więc idealnymi roślinami dla osób często wyjeżdżających lub mających mało czasu na zajmowanie się ogrodem.  Dobrze jest jednak dostarczyć im trochę wody w czasie suszy i letnich upałów, a odwdzięczą nam się bujniejszym kwitnieniem, a co za tym idzie, także większą ilością owoców.
       Jeśli starsze krzewy wymagają prześwietlenia lub usunięcia martwych pędów, robimy to jesienią.
       Gałązki irgi ozdobione owocami można również wstawić do wazonu.
       Wśród irg możemy znaleźć rośliny o różnym pokroju i różnej wielkości. Na przykład Irga położona jest krzewem karłowatym, którego wysokość nie przekracza 20 cm a średnica 1 metra. Natomiast Irga wielkokwiatowa osiąga wysokość nawet do 4 m.irga_21
       Są też odmiany irg o zimotrwałych liściach np. Irga Dammera lub Irga Waterera, z których pierwsza dorasta do 1 m wysokości i 3 m średnicy, a druga do 4 m wysokości i jest potężnym, rozłożystym krzewem.
       Irgi można zastosować prawie w każdej formie - jako krzewy soliterowe, żywopłoty, nasadzenia grupowe, uzupełnienie rabat z innymi krzewami lub bylinami itp. Ja jednak najbardziej cenię niskie, szeroko rozrastające się gatunki irg, które idealnie nadają się do obsadzania skarp. W stosunkowo krótkim czasie pokrywają powierzchnię skarpy tak szczelnie, że żaden chwast się nie przeciśnie.
       Jeśli chcemy aby taka "irgowa skarpa" była trochę bardziej urozmaicona, możemy posadzić irga_31pomiędzy irgami inne, nieco wyższe krzewy np. budleje lub krzewuszki albo iglaki o różnych kształtach i odcieniach zieleni.
       W taki sposób możemy również zagospodarować jakiś bardziej niedostępny kawałek ogrodu, w którym ciężko hodować rośliny wymagające regularnej pielęgnacji.

Przedrukowano z artelis.pl

sobota, 23 marca 2013

Kliwia - kwiat naszych prababek

Jedna z moich kwitnących kliwii
Kliwia (Clivia Lindl.) – rodzaj roślin z rodziny amarylkowatych, rośnie w naturze w Afryce Południowej.
Nazwa nadana została dla uczczenia lady Clive, księżnej Northumberland i obowiązuje od 1866 roku.

Kliwia jest rośliną bulwiastą. Z krótkiego zgrubiałego pędu wyrastają równowąskie zawsze zielone liście. Liście te pojawiają się parami a czasem z boku głównej bulwy wyrasta nowa, młoda roślinka.

Kliwia, to mało wymagająca roślina, znosi różne warunki bytowania. Ja w ciągu kilku lat z małej sadzonki (bulwy) otrzymanej od kuzynki wyhodowałam kilkanaście roślin, z których już kilka zakwitło.

Stanowisko
Roślina nie znosi bezpośredniego słońca, jedynie od października do końca lutego może stać na parapecie południowym.
W pozostałej części roku lubi półcień, a zniesie nawet lekkie oddalenie od okna.
Roślina nie lubi obracania (najlepiej oznaczyć kreską na doniczce kierunek do słońca), ocierania firanką - lubi spokój.

Podlewanie
Należy zapewnić dużą wilgotność szczególnie w okresie wzrostu. Można podlewać obficie ale trzeba uważać by nie zalać kruchych korzeni. Wymagana jest duża wilgotność powietrza, latem trzeba od czasu do czasu ją spryskiwać. Zakurzone rośliny powinniśmy przecierać wilgotną szmatką.
W okresie spoczynku utrzymujemy ziemię ledwie wilgotną.

Nawożenie i przesadzanie
Nawozimy w okresie wzrostu.
Podłoże do uprawy, to normalna ziemia ogrodowa, ale je polecam dodać do niej trochę zubożonej z dodatkiem gliny. Jeżeli chodzi o przesadzanie, to obowiązuje reguła, że im starsza kliwia, tym rzadziej powinna być przesadzana. Przesadzamy więc dopiero gdy korzenie przerosną doniczkę.

Kwitnienie
Najczęstsza w uprawie jest odmiana Clivia miniata (kliwia pomarańczowa). Ze środka wyrasta pęd zakończony dużym baldachimem, zawierającym od 6 (u młodej rośliny) do 15 (u starszego egzemplarza) pomarańczowoczerwonych kwiatów.
Dobrze pielęgnowana kliwia, może zakwitnąć drugi raz na jesieni, choć przyznam, że u mnie zdarzyło się to tylko raz i to u rośliny macierzystej.
Niektórzy narzekają na brak kwitnienia. Przyczyną mogą być nieodpowiednie warunki zimowania. Zbyt mało ciepła pod koniec zimy, może się zakończyć „zmrożeniem” pędu kwiatowego lub jego zaciśnięciem przez pędy zielone.

Pielęgnacja
Chore lub suche części liścia odcinamy.
Ucinamy również wszelkie złamane i nadłamane liście. Pamiętajmy, że wyciekający sok (podobnie jak cała roślina) jest trujący.

czwartek, 21 marca 2013

Zielistka - kwiat doniczkowy dla początkujących

Zielistka (Chlorophytum) to roślina z rodziny szparagowatych, pochodząca z tropikalnych obszarów Azji, Afryki, Australii i Ameryki.
Kiedyś często spotykana w naszych domach, obecnie zapomniana - a niesłusznie.

Jest to jedna z najłatwiejszych w uprawie rośłin doniczkowych, a przy odrobinie starania potrafi rosnąć okazale i osiągnąć w warunkach domowych imponujące rozmiary.

Zacznę od najważniejszego w uprawie tej rośliny - od podlewania. Roślina nie lubi nadmiaru wody, przesuszenie korzeni jest dla nie mniej groźne a nawet może przyczynić do powstania większej liczby rozłogów.
Za to w upalne dni zielistka lubi spryskiwanie wodą. Również w ciepłych mieszkaniach, ogrzewanych kaloryferami spryskujemy roślinę nawet zimą.

Stanowisko
Dobrze rośnie zarówno na parapetach przy wystawie południowej, ale można ją umieścić w miejscach oddalonych od okna. Wtedy jednak liście mogą być bledsze, a odmiany o kolorowych paskach mogą ich nie wytworzyć.
Roślina jest tolerancyjna jeśli chodzi o temperaturę, znosi upał jak i spadek okresowy poniżej 19 stopni.

Nawożenie
Rzadko o ile mamy zapewnione dobre podłoże (najlepsza będzie ziemia kompostowa zmieszana z piaskiem), najlepiej wolno działającym nawozem raz do roku.
Ponieważ korzenie zielistki szybko rosną (w końcu to szparagowate) to po jakimś czasie mogą nawet rozsadzić doniczkę.

wtorek, 19 marca 2013

Aglaonema kwiat doniczkowy jasny i piękny -:)

źródło:Wikipedia
Jak wskazuje nazwa naukowa, kwiat jest (z języka greckiego)  jasny i piękny.
Roślina w naturze występuje w południowo-wschodniej Azji oraz w Indiach i Papui Nowej Gwinei.

Aglaonema nie jest trudna w uprawie o ile nie zapomni się o kilku podstawowych rzeczach:
Po pierwsze -  lubi szerokie i niskie doniczki z uwagi na płytki system korzeniowy.
Po drugie  - nie znosi bezpośredniego słońca, lubi stanowiska cieniste lub półcieniste. Znosi całkowite zacienienie, choć wtedy może utracić atrakcyjne ubarwienie.
Aglaonema bardzo lubi dużą wilgotność powietrza oraz wysoką (nawet 25 stopni) temperaturę.

Podłoże powinno być lekkie, zasobne w próchnicę wymieszaną z torfem i żwirem. Można dodać kilka kawałków węgla drzewnego.

Co do podlewania - latem obficie, dobrze zrobi roślinie zraszanie. Zimą podlewamy oszczędniej.
W okresie wegetacji (kwiecień - sierpień) możemy nawozić.

Ponieważ roślina obficie rośnie powinniśmy ją przesadzać corocznie, do nieco większej doniczki.

Uwaga
Aglaonema nie lubi zmiany miejsca, obracania, przesuwania.

poniedziałek, 11 marca 2013

Maranta - zapomniany kwiat doniczkowy

Maranta (źródło:Wikipedia)
Jeszcze tak z dziesięć lat temu w każdej szanującej się kwiaciarni można było kupić roślinę o efektownych liściach - marantę.
Całkiem niedawno u zaprzyjaźnionego właściciela kwiaciarni chciałem kupić marantę na prezent dla koleżanki. Niestety okazało się, że nie ma tej rośliny w sprzedaży. Co więcej, stwierdził, że jestem chyba pierwszym klientem od roku, który pyta o ten kwiat.

A przecież ta pochodząca z Ameryki bylina w warunkach domowych prezentuje się wspaniale.
Nie ma chyba roślina o bardziej efektownych liściach, z których każdy wygląda jak ręcznie malowany.
Dominują w nich jaskrawozielone kolory, u niektórych odmian zdobione białymi pasami i żółtawymi lub brunatnymi plamami. Spód liści jest najczęściej purpurowy. Takie zestawienie kolorów sprawia, że w roślinie można się zakochać.
Dobry obserwator z pewnością zauważy, że na noc maranta unosi swoje listki do góry, prawie pionowo zaś w dzień liście opuszczają się na dół.
No właśnie, skoro to tak wspaniała roślina, czemu teraz tak rzadko gości w naszych domach ?
Odpowiedź jest prosta - maranta to nie jest kwiat dla nowicjuszy !

Po pierwsze roślina potrzebuje dużooo wilgoci. W końcu w naturze rośnie w tropikalnych i wilgotnych lasach Amazonii. Dlatego w ciepłe dni, latem powinniśmy spryskiwać roślinę codziennie. Do tego na podstawce wkładamy kamyki, tak aby roślina mogła oddychać i wlewamy wodę, która parując dodatkowo podniesie wilgotność.
Również podlewanie powinno być obfite - wiosną, latem i jesienią 2-3 razy w tygodniu a zimą raz w tygodniu.

Stanowisko dla maranty nie powinno być zbyt słoneczne bo straci swoje piękne kolory. Spokojnie może stać w półcieniu.
Temperatura optymalna to 21-22 stopni, choć przy dużej wilgotności zniesie upały i do 30 stopni.
Jeśli stworzymy roślinie optymalne warunki może nam się odpłacić pięknym wyglądem a nawet zakwitnąć. Zachęcam do uprawy maranty, bo piękne okazy sprawią, że sąsiedzi czy znajomi z uznaniem pochwalą nas jako doskonałych ogrodników -:)

niedziela, 3 marca 2013

Techniki przesadzania roślin doniczkowych

Techniki przesadzania roślin doniczkowych

Autorem artykułu jest Szymon Szymkowiak

Boisz się przesadzić swoje kwiaty?
Naprawdę to nic trudnego, zajrzyj do artykułu na ten temat i do dzieła!

Amatorzy ogrodnicy bardzo często denerwują się przy przesadzaniu, traktując je jako delikatną i trudną operację. Jest to jednak czynność prosta, będąca częścią typowych zabiegów pielęgnacyjnych,
wykonywanych przy roślinach doniczkowych. Jeśli przesadzanie zostało wykonane prawidłowo, to jest ono niewielkim stresem dla rośliny, który w konsekwencji pozwala jej lepiej rosnąć.
Przesadzanie polega na przeniesieniu rośliny z doniczki do doniczki i wymianie całego podłoża lub tylko wymianie części podłoża, jeśli doniczka jest odpowiednich rozmiarów i właściwy termin
Przesadzanie najlepiej wykonywać, gdy wegetacja budzi się do życia, tzn. w okresie od początku lutego do końca marca. Można jednak przesadzać nawet przez cały rok, gdy roślina objawia taką potrzebę. Jeśli praca została dobrze wykonana, to po przesadzeniu roślina nie wykazuje żadnych oznak osłabienia. Należy jednak unikać wykonywania tego zabiegu pod koniec sezonu (począwszy od września) w przypadku roślin, które zimą wymagają spoczynku zimowego. Nowe podłoże pobudza zwykle wzrost rośliny, gdyż zawiera więcej składników pokarmowych.

Nie wszystkie rośliny muszą być przesadzane każdego roku. Zależy to od szybkości wzrostu i stosunku ich rozmiarów do wielkości doniczki. Koniecznie należy przesadzić roślinę wówczas, gdy traci ona stabilność z powodu niezrównoważenia przez doniczkę wielkości części nadziemnej.
Muszą też być przesadzone rośliny „wychodzące” z doniczek, tzn. mają pędy rosnące poza nimi lub takie, które zajmują całą objętość doniczki do tego stopnia, że podlewanie od góry jest niemożliwe. Slaby wzrost lub brak wzrostu oraz blednięcie unerwienia liści wskazują także na to, że czas na przesadzenie.
• Przycinanie korzeni
Rozwój korzeni jest proporcjonalny do wzrostu części nadziemnej rośliny. Ograniczona pojemność doniczki powoduje, że korzenie rosną spiralnie, tworząc u podstawy bryły ziemi rodzaj węzła. To splatanie korzeni nie pozwala roślinie na odpowiednie odżywianie się. Trzeba więc rozplątać korzenie i nie wahać się przed całkowitym usunięciem węzła. Przycinając system korzeniowy w ten sposób sprawiamy, że wytworzą się korzenie boczne intensywnie pobierające składniki pokarmowe z podłoża.
I Wszystkie etapy krok po kroku
Przyjrzyjmy się doniczce. Jeśli wydaje się nam zbyt mała w stosunku do rośliny, to należy ją zmienić. Zwykle nowa doniczka powinna mieć średnicę większą o 2—4 cm od starej, gdyż większość roślin woli rosnąć dość „ciasno”. Otwór w dnie doniczki należy zasłonić na przykład kawałkiem plastykowej siatki, aby nie uległ zatkaniu. Następnie układamy warstwę drenażu (keramzyt, żwirek czy rozdrobniony tuf) o grubości 3 do 5 cm. Następnie wypełnia się ziemią jedną czwartą do jednej trzeciej objętości doniczki. Wyjmujemy roślinę z doniczki opukując uprzednio jej brzeg np. o róg stołu.
Przed przesadzeniem lepiej rośliny nie podlewać przez kilka dni. Przycinamy korzenie, a następnie umieszczamy resztę bryły korzeniowej w nowym podłożu. Górna część starej bryły korzeniowej powinna zostać pokryta warstwą nowej ziemi grubości 1—2 cm. Dosypujemy ziemię do doniczki. Należy ugnieść ją palcami lub niewielką pałeczką bambusową. Zabieg kończymy obfitym podlaniem.
---
;)
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl