Skarby polnych dróg: Dzika polna grusza (Ulęgałka)
Skarby polnych dróg: Dzika polna grusza (Ulęgałka) Słowo ulęgałka (dzika polna grusza - Pyrus pyraster) brzmi niby swojsko, a jednak kryje w sobie fascynującą historię. To zdjęcie, które zrobiłam wprawdzie nie na skraju polnej drogi, lecz na obrzeżach mojego miasta, świetnie oddaje urok tych małych, twardych i cierpkich owoców, tak odmiennych od udomowionych odmian. Nazwa ulęgałka pochodzi od starego polskiego słowa oznaczającego dojrzewanie poza drzewem. Muszą one dosłownie poleżeć, w ciemnym miejscu, aby stać się jadalne – wtedy ich miąższ staje się mączysty i słodki. To idealny surowiec na unikalne, lekko cynamonowe konfitury, a także na tradycyjne regionalne nalewki. Kiedyś drzewa polnych grusz było często sadzone na miedzach i obrzeżach lasów, i było niezwykle cennym elementem naszego krajobrazu, a także ostoją dla wielu gatunków ptaków i owadów.
